Bu Blogda Ara

28.08.2010

Sessiz çığlık!

Belli periyotlarda cebelleştiğim insanlar var hayatımda. Bu insanlarla tek derdimiz, karşısındakini olduğu gibi kabul edememeleri. Örnek ve olması gereken kişi olarak sadece kendilerini baz aldıkları için, sen neden bizim gibi değilsin demeye başlıyorlar. Bu süreç benim hayatımda yaklaşık on yıldır devam ediyor.
Ne kadar anlatmaya çalışsam da kabul etmediğim veya hoşlanmadığımı söylediğim bir şey, temcit pilavı gibi konu açıldıkça ısıtılıp ısıtılıp önüme sunuluyor. Şaka gibi. Bu tarz insanlarla ne şekilde iletişime geçilmeli bilmiyorum, gereksiz nezaketli tavırlarımı bir kenara atıp "kardeşim ben sen değilim, sen de ben olamazsın" diye söze başlayıp içimden anlayın artık beni diye höyküresim geliyor!

3 yorum:

AtolyeKedi dedi ki...

Çok iyi anlıyorum. Yani insan söylemek istiyor 'senin gibi düşünseydim, senin gibi konuşsaydım ben ben olmaz sen olurdum' diye ama desen de yada desemde anlamazlar ki...

n@zo dedi ki...

Söylediklerin karşındakini anladığı kadar.. sen de yazmışsın yan kolona canım. malesef bu böyle.
insanlar birbirlerini aynılaştırmaya çalışıyor. bir de bu kişiler ailedense, işin içinde mecburiyet ve saygı varsa sesini çıkarmıyorsuni sonra da patlama noktası oluyor..
Sen yine bildiğinden şaşma, onlarda kendileri bilirler ;)

neduk dedi ki...

Höykür gitsin. Sen düşüneceğine onlar düşünsün. Anlamayana anlatmak lâzım ara sıra. Bırak seni deli- densiz bilsinler, ona göre ayaklarını denk alırlar bir dahaki sefere, ağızlarını açarken.
Bir höykür bak, nasıl içinin yağları eriyecek. Oohh diyeceksin.:))